تغییرات ژنتیکی توضیحی برای مرگ و میر قلبی عروقی در تحقیقات درمان فشرده دیابت
26 اوت 2016- محققان دانشکده ی پزشکی Chanدر دانشگاه هاروارد دریافتند که تغییرات ژنتیکی خاصی ممکن است مرگ و میر به دلیل حوادث قلبی عروقی را در میان افراد شرکت کننده در کارآزمایی "اقدام برای کنترل خطرات قلبی عروقی در دیابت (ACCORD) " که تحت درمان فشرده با داروهای دیابت بودند، توضیح دهد.
کارآزمایی ACCORDدر سال 2008 با هدف مقایسه‌ی کنترل گلایسمیک استاندارد و فشرده در میان بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 که در معرض خطر بیماریهای قلبی عروقی بودند، آغاز شد. این تحقیق به دلیل افزایش خطر مرگ و میر در گروه کنترل گلایسمیک فشرده، متوقف گردید.
پس از توقف این تحقیق، تا به حال هیچ تحقیقی موفق به ارائه ی دلیلی برای ارتباط درمان سختگیرانه دیابت با افزایش نرخ مرگ و میر قلبی عروقی نشد.
در این تحقیق که اخیراً در مجله‌ی Diabetes Careمنتشر شده است، دکتر Chanوهمکارانش تفاوتهای ژنومی شرکت کنندگان را برای یافتن علت این ارتباط، بررسی کردند.
محققان به آنالیز اطلاعات 8174 داوطلب از میان 10251 فرد شرکت کننده در مطالعه‌ی اصلی ACCORDپرداختند. آنها ارتباط نزدیک به 7 میلیون واریته‌ی رایج DNAرا که از گلبولهای سفید این افراد استخراج شده بود با مرگ و میر قلبی عروقی بررسی کردند.
با بررسی داده های یک مطالعه‌ی دیگر بنام "مطالعه‌ی کلیوی بیماران مبتلا به دیابت نو2 در موسسه ی جاسلین" یا JSK، محققان متوجه شدند که دو توالی رایج DNAکه به عنوان SNPsیا "پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی" شناخته می شوند با افزایش بیش از دو برابری مرگ و میر قلبی عروقی درگروه کنترل فشرده ی قند خون ارتباط دارد.
به گفته‌ی محققان، این SNPها که بروی کروموزوم‌های 5 و 10 قرار دارند، ممکن است پاسخ های فیزیولوژیکی در هنگام کاهش شدید قندخون با درمان سختگیرانه را تنظیم کنند، اما چرا این توالی‌ها با افزایش مرگ و میر در بیمارانی که با درمان‌های استاندارد مقدار قند خونشان کنترل می گردید، ارتباطی ندارند؟
تفاوتهای وراثتی در توالی‌های DNAدر سراسر ژنوم توزیع شده اند و خطر ابتلا افراد به بیماریها را تحت تأثیر قرار می‌دهند، نقشه برداری از SNPبه محققان اجازه می‌دهد ژنهای مهمی را برای تشخیص و درمان بیماریها شناسایی کنند.
محققان بمنظور تعیین خطر مرگ و میر قلبی-عروقی با دقت بیشتر، یک سیستم نمره دهی برای خطرات ژنتیکی و اندازه گیری تغییرات بیان ژن بر اساس این دو نشانگر ژنتیکی، ابداع کردند. پس از کنترل سایر عوامل خطر شناخته شده نظیر ابتلا به نوروپاتی یا استفاده از آسپیرین، دانشمندان متوجه شدند در بیمارانی با بالاترین نمره‌ی بیان ژن، خطر مرگ و میر سه برابر افزایش می‌یابد درحالیکه در افرادی با پایین‌ترین نمره‌ی بیان ژن، میزان مرگ و میر با درمان سختگیرانهی قندخون 4 برابر کاهش می‌یابد.
نویسندگان این مقاله بر این باورند که این نتایج نشان می دهد که آزمایش این دو SNPمی‌تواند به عنوان ابزاری برای غربالگری افراد مبتلا به دیابت نوع 2 که با درمان سختگیرانهی قندخون در معرض خطر عوارض جانبی قلبی عروقی قرار می‌گیرند، استفاده شود.
منبع:
www.diabetes.co.uk/news/2016/aug/genetic-variants-may-explain-cardiovascular-deaths-in-intensive-diabetic-therapy-trial-97674214.html